Dim Balsem en Meier Boersma lieten drie schrijvers een vrouw in Amsterdam beschrijven. Ze gingen op zoek naar de foto's van de vrouwen die Arthur van den Boogaard, F. Starik en Dirk Groeneveld beschrijven.

Hangen aan een deurpost.

Noem me haar naam en ik kan je vast en zeker antwoorden. Maar er nu zelf opkomen, lukt niet. Het is iets met een A erin. Al weet ik dat niet helemaal zeker.

Ze woont op een kruispunt. Dat weet ik wel. Net zoals ik ook weet dat ze best vaak niet thuis is. En dat ze dan graag over de straten wandelt door de grote stad. En dat ze dat lopen altijd – maar dan ook echt altijd! – aan de zonnige kant doet. Dat is immers een eenvoudige keuze. En daar houdt ze van: van eenvoudige keuzes.

Verder valt ze op. Overal. Plaats haar te midden van stadsgenoten, van toevallige voorbijgangers of van een groep fietsers en ze valt direct op. In dat laatste geval is dat wellicht logisch: ze houdt zelf niet van fietsen en gaat altijd te voet. Maar zelfs dan valt ze extra op. En geloof me, ik ben echt niet de enige die dat vindt. Maak je een foto van haar te midden van anderen en toon je die foto aan een willekeurig persoon dan wordt ze ook door diegene er uitgepikt.

Omdat ze mooi is. Omdat ze intelligent is. Omdat ze grappig is. En waarschijnlijk ook omdat ze het heel fijn vindt gefotografeerd te worden. ‘Dat maakt me een beetje geil,’ zal ze zeggen als je daar naar vraagt.

Zou je een dichter vragen dan beschreef hij haar als het samengaan van het beste van alle werelden. Om dan te vervolgen met een opsomming van zaken die haar toe behoren.

Het park. De ochtendstond. Zebrapaden (maar alleen de witte strepen). Woudmannen. Eenwielers. Van dat prachtige licht, zo laat in de middag, net alsof iemand een grote felle studiolamp heeft aangedaan. Kookgerei. Fietsbellen. Krokussen. En natuurlijk dat kruispunt in de grote stad. Een kruispunt dat volgens sommige meer een ronde vorm heeft. “Iets van een rotonde, maar dan met hoeken,” hoor ik haar zachtjes fluisteren in mijn oor.

Tenminste, dat stel ik me zo voor. Dat is namelijk wel iets wat ze zou kunnen zeggen, zou kunnen fluisteren met haar rechte rug en haar veelal in schoenen met hakken gestoken aangename voeten.

Dergelijke vaagheden – ‘rond maar toch ook hoekig’ - rijmen ook met de foto’s die ik van haar moet hebben gezien. Soms bewogen, soms juist haarscherp, maar altijd zonder dat haar gezicht zichtbaar was. Vandaar ook de moeite met een concretere beschrijving van kaaklijn, oogkleur, mondvorm en de vast en zeker diepgewortelde ontwapening in haar lach.

Wel weet ik dat ze bruin haar heeft. En ook zie ik, terugdenkend aan alle beelden die ik ooit van haar maakte, haar zomaar weer druk bezig met wellicht de meest favoriete bezigheid uit haar leven: met gestrekte armen hangen aan een deurpost.

Het zou kunnen dat die ene foto, dat beeld nou net gemaakt is in Barcelona. Naast Amsterdam is dat immers ook een stad waar ze graag komt. Maar anders moet het dicht bij het kruispunt zijn geweest. Er precies midden op lijkt niet waarschijnlijk. Deurposten komen in Amsterdam op de openbare weg bijzonder weinig voor.

Arthur van den Boogaard